عبدالله باکیده، کارگردان سینما در گفتوگو با خبرگزاری حوزه با بیان اینکه پدر همواره بهعنوان عنصر بزرگتر و تصمیمساز خانواده شناخته شده است، اظهار کرد: پدر در ساختار خانواده نقشی فراتر از یک عضو عادی دارد و مسئولیت هدایت، مدیریت و حفظ انسجام خانواده بر عهده او قرار گرفته است؛ نقشی که ریشه در فرهنگ، سنت و باورهای اجتماعی ما دارد. یکی از مهمترین وظایف پدر، تأمین معیشت خانواده است و این مسئولیت، صرفاً یک وظیفه اقتصادی ساده نیست، بلکه رسالتی مستمر و سنگین به شمار میآید که آرامش روانی و امنیت خانواده به آن وابسته است و همین امر، جایگاه پدر را به جایگاهی تعیینکننده تبدیل میکند.
این کارگردان سینما با اشاره به شرایط امروز جامعه تصریح کرد: در روزگار کنونی، مسئولیت اقتصادی پدران با دشواریهای فراوانی همراه شده و طبیعی است که این فشارها، بر روح و روان پدران اثرگذار باشد؛ از همین رو، انتظار میرود تصویر پدر در آثار نمایشی، با درک این واقعیتها همراه باشد. امیدوارم هیچ پدری در برابر خانواده خود احساس شرمندگی نکند، چراکه تلاش پدر برای اداره زندگی، حتی در سختترین شرایط، نشانه مسئولیتپذیری و تعهد او نسبت به خانواده است و این موضوع شایسته احترام و توجه جدی در آثار فرهنگی و هنری است.
وی تصریح کرد: پرسش مهم این است که آیا سینما و تلویزیون در سالهای اخیر توانستهاند عزت، شأن و جایگاه واقعی پدر را حفظ کنند یا اینکه گاه به بهانه پرداختن به آسیبهای اجتماعی، ناخواسته حرمت این نقش اساسی در خانواده خدشهدار شده است. در مقاطعی از تاریخ سینمای ایران، فیلمسازانی چون مجید مجیدی توانستند تصویری انسانی، متین و قابل احترام از پدر ارائه دهند؛ تصاویری که بهدور از اغراق، بر مسئولیت، صبوری و تلاش پدر تأکید داشتند. همچنین در برخی آثار ابراهیم حاتمیکیا، جایگاه پدر به شکلی عمیق و محترمانه به تصویر کشیده میشود.
باکیده اضافه کرد: این نوع تصویرسازیها نشان میدهد که میتوان بدون شعارزدگی، جایگاه پدر را برجسته کرد و او را بهعنوان ستون خانواده به مخاطب معرفی نمود؛ امری که متأسفانه در بسیاری از تولیدات امروز کمتر دیده میشود. در بخشی از آثار معاصر، چه در سینما و چه در تلویزیون، تصویر ارائهشده از مردان و پدران، فاصله قابل توجهی با شأن واقعی آنان دارد و کمتر شاهد بازنمایی پدرانی مسئول، متعهد و قابل اتکا هستیم. در حالیکه در جامعه واقعی، پدران با وجود فشارهای اقتصادی، دغدغههای معیشتی و مسئولیتهای سنگین خانوادگی، همچنان تلاش میکنند تعادل و آرامش را در خانواده حفظ کنند، این واقعیت کمتر در آثار نمایشی بازتاب یافته است.
وی با اشاره به نقش هنر در شکلدهی به ذهن مخاطب گفت: سینما و تلویزیون میتوانند با تصویرسازی صحیح از مقام پدر، به تقویت بنیان خانواده کمک کنند و الگویی قابل باور و در عین حال انسانی از مرد ایرانی ارائه دهند. بازنمایی پدر بهعنوان شخصیتی صبور، مسئولیتپذیر و اخلاقمدار، نهتنها با واقعیتهای اجتماعی همخوانی دارد، بلکه میتواند تأثیر مثبتی بر نگرش نسل جوان نسبت به مفهوم خانواده داشته باشد. تصویر مطلوب از پدر در آثار نمایشی باید بر پایه کرامت انسانی، تلاش صادقانه و تعهد خانوادگی شکل بگیرد؛ ویژگیهایی که ریشه در فرهنگ دینی و اجتماعی جامعه ما دارند و قابلیت روایت هنری بالایی نیز دارند.
وی ادامه داد: اگر هنر بتواند این ویژگیها را بهدرستی و با نگاهی واقعگرایانه بازنمایی کند، مخاطب نیز ارتباط عمیقتری با شخصیت پدر برقرار خواهد کرد و این شخصیت بهعنوان الگویی قابل احترام در ذهن جامعه تثبیت میشود. پرداختن به جایگاه پدر نباید سطحی یا مقطعی باشد، بلکه نیازمند نگاهی عمیق، پژوهشمحور و مستمر در تولیدات سینمایی و تلویزیونی است. هنر زمانی میتواند اثرگذار باشد که به واقعیتهای زندگی مردم نزدیک شود و تلاشهای پدران را با نگاهی منصفانه و انسانی به تصویر بکشد، نه اینکه این نقش مهم را نادیده بگیرد یا کمرنگ جلوه دهد.
باکیده در انتها اظهار کرد: حفظ حرمت پدر در آثار نمایشی، یک ضرورت فرهنگی و اجتماعی است و توجه به این مسئله میتواند ضمن ارتقای کیفیت تولیدات هنری، به تقویت ارزشهای خانوادگی و اجتماعی در جامعه کمک کند.
انتهای پیام
نظر شما